ریحانه الرسول

رهبرمعظم انقلاب: دفاع مقدس، یکی از عقلانی‌ترین حرکات ملت ایران بود

دفاع مقدس یکی از عقلانی ترین حوادث ملت ایران بود. بعضیها با استناد به یک خطای یک جمعی، مجموعه دفاع مقدس را متهم میکنند به بی تدبیری. مطلقا این طوری نیست. 

دفاع مقدس از اول کار، نشان دهنده عقلانیت در این عرضه بود. آن روز ارتش یک سازمان سنتی جاافتاده موجود در کشور بود و سپاه یک عنصر جوان تازه به میدان آمده انقلابی؛ اینها باید با هم کار کنند و این آسان نبود. خیلی کار بزرگی بود از این عاقلانه تر و مدبرانه تر چه کاری میشود پیدا کرد. بعد انتخاب تاکتیکهای ابتکاری و شجاعانه که این تاکتیک ها واقعا فوق العاده بود.

حتی قبول قطعنامه هم در پایان کار در آن شرایط  که امام از آن تعبیر کردند به نوشیدن جام زهر، این هم مدبرانه بود در آن مقطع مدبرانه بود باید انجام میگرفت. 

اگر مدبرانه نبود اگر عاقلانه نبود امام انجام نمیداد. ما از نزدیک شاهد بود و میدیدم که چه دارد می گذرد. کار بسیار عاقلانه بود.

بنابراین از اول تا آخر مسئله دفاع مقدس یک پدیده عقلایی و یکی از عقلانی ترین حرکات ملت ایران بود. و تحریفها را در این باره باید مراقب بود.

رهبر معظم انقلاب، صبح امروز در آئین تجلیل از پیشکسوتان دفاع مقدس:

 حالا بحث اربعین  پیش آمده بعضیها خوب عاشق امام حسین‌اند عاشق اربعین‌اند. حالا شماها خودتان رفتید، بنده که محروم هم بودم و مشتاق هم بودم: گرچه دوریم، به یاد تو سخن می گوییم. 

 اما رفتن برای راهپیمایی اربعین فقط متوقف به صلاحدید مسئولان ستاد ملی مبارزه با کروناست. اگر گفتند نه، که تا الان گفتند نه، باید همه تابع باشند. اینی که ما بلند شویم برویم دم مرز. مثلا اظهار ارادت به حضرت بکنیم. نه، از توی خانه اظهار ارادت بکنیم. 

روز اربعین همه بنشینند، دو سه تا زیارت مهم روز اربعین وارد است. زیارت اربعین را بشینید مردم بخوانند با حال و با توجه، و پیش امام حسین (ع) شکوه کنند بگویند یا سیدالشهدا ما دلمان میخواست بیاییم، نشد، وضع این جوری است تایک نظری بکنند یک کمکی بکنند. 

رهبر معظم انقلاب.     ۹۹/۶/۳۱

​سفارشات مخصوص بمناسبت ورود به ماه صفرالمظفر: ماه صفر ماه حزن اهل بیت علیهم السلام و ماه مهم و شریفی هست،  لذا در مفاتیح الجنان اعمالی برای کل این ماه و اعمال مخصوص بعضی روزها آمده است:

 ۱- خواندن نماز اول ماه دو رکعت در رکعت اول بعد از حمد سی مرتبه سوره قل‌هوالله احد در رکعت دوم بعد از حمد سی مرتبه سوره قدر بعد از نماز صدقه دهد.

 ۲- خواندن دعای؛ ” یَا شَدِیدَ الْقُوَى وَ یَا شَدِیدَ الْمِحَالِ یَا عَزِیزُ یَا عَزِیزُ یَا عَزِیزُ  ذَلَّتْ بِعَظَمَتِکَ جَمِیعُ خَلْقِکَ  فَاکْفِنِی شَرَّ خَلْقِکَ  یَا مُحْسِنُ یَا مُجْمِلُ یَا مُنْعِمُ یَا مُفْضِلُ یَا لا إِلَهَ اِلّا أَنْتَ سُبْحَانَکَ إِنِّی کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِینَ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَ نَجَّیْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَ کَذَلِکَ نُنْجِی الْمُؤْمِنِینَ  وَ صَلَّى اللهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ. “  روزی ۱۰مرتبه که در مفاتیح الجنان آمده.

 ۳- روز سوم نمازی دارد به این نحو:  دو رکعت  در رکعت اول سوره حمد سوره فتح  و در رکعت دوم حمد و توحید.  بعد از نماز صد مرتبه صلوات، صد مرتبه بگوید: اللهم العن آل ابی سفیان و صد مرتبه استغفار کند.

 ۴- صدقه دادن هم در طول ماه مطلوب است.

​ارواح منتظرند! 

 از پیامبر اکرم صلی‌الله‌ علیه‌ وآله روایت شده که فرمودند :‌

 «هر جمعه ارواح مومنین مقابل خانه هایشان می‌آیند و هر یک با آواز حزین و گریه‌٬ فریاد می‌زند:  ای اهل و اولاد من‌! ای پدر و مادر من !‌ای خویشان من به ما مهربانی کنید و با آنچه ما برای شما گذاشتیم که اکنون حساب و کتاب و عذابش برای ماست و نفعش برای شما برای ما نیز درهمی یا قرص نانی یا جامه و لباسی هدیه و خیرات کنید تا خداوند از لباس‌های بهشتی به شما بپوشاند .

 آن گاه رسول خدا صلی الله علیه و آله گریه کرد تا حدی که دیگر قدرت بر سخن گفتن نداشت. 

 سپس فرمود : این برادران مرده شما می گویند: وای بر ما اگر از آنچه که در دست ما بود در راه خدا انفاق می کردیم الآن به شما محتاج نبودیم. آن گاه با حسرت و پشیمانی برمی گردند.  در خاتمه فرمودند :  زود برای مردگانتان صدقه بفرستید.» 

مفاتیح الجنان 

​ چرا از حضرت علیّ بن الحسین علیه السلام با لقب سجّاد یاد می کنیم؟

عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ الْجُعْفِيِ‏ قَالَ: قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الْبَاقِرُ علیه السلام:‏ إِنَّ أَبِي عَلِيَ‏ بْنَ‏ الْحُسَيْنِ‏ علیه السلام مَا ذَكَرَ نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِلَّا سَجَدَ، وَ لَا قَرَأَ آيَةً مِنْ كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِيهَا سُجُودٌ إِلَّا سَجَدَ، وَ لَا دَفَعَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ سُوءً يَخْشَاهُ أَوْ كَيْدَ كَائِدٍ إِلَّا سَجَدَ، وَ لَا فَرَغَ مِنْ صَلَاةٍ مَفْرُوضَةٍ إِلَّا سَجَدَ، وَ لَا وُفِّقَ لِإِصْلَاحٍ بَيْنَ اثْنَيْنِ إِلَّا سَجَدَ، وَ كَانَ أَثَرُ السُّجُودِ فِي جَمِيعِ مَوَاضِعِ سُجُودِهِ، فَسُمِّيَ السَّجَّادَ لِذَلِك. (علل الشرائع، ج‏1، ص233)

جابر بن يزيد جعفى از حضرت باقر علیه السلام نقل می کند که فرمود: پدرم على بن الحسين عليه السّلام نعمتى از نعمت هاى خدا را یاد نمی کرد، مگر آن كه سجده می کرد؛ آيه‏ اى از آيات كتاب خدای عزّ و جلّ را كه در آن بحث سجده بود، قرائت نمى ‏كرد، مگر آن كه به سجده مى‏ رفت؛ خداوند متعال از آن حضرت، امر بدى را كه آن حضرت از آن خوف داشت، يا كيد و حيله حيله ‏گرى را دفع نمى ‏فرمود، مگر آن كه (به شكرانه ‏اش) سجده مى کرد؛ از نمازش فارغ نمی شد، مگر آن که سجده می کرد؛ به اصلاح بین دو نفر (که اختلاف داشتند)، توفیق نمی یافت، مگر آن که سجده می کرد. اثر سجده در تمام مواضع سجود آن حضرت ظاهر و آشكار بود، لذا آن حضرت، به سجّاد موسوم گشت.