ریحانه الرسول

پشتش‌ سنگین‌ بود و جاده‌های‌ دنیا طولانی. می‌دانست‌ که‌ همیشه‌ جز اندکی‌ از بسیار را نخواهد رفت. سنگ‌پشت،‌ ناراضی و نگران بود. پرنده‌ای‌ درآسمان‌ پر زد، سبک؛ و سنگ‌پشت‌ رو به‌ خدا کرد و گفت: این‌ عدل‌ نیست، این‌ عدل‌ نیست. کاش‌ پُشتم‌ را این‌ همه‌ سنگین‌ نمی‌کردی.

من‌ هیچ‌گاه‌ نمی‌رسم. هیچ‌گاه. و در لاک‌ سنگی‌ خود خزید، به‌ نیت‌ نا امیدی.

خدا سنگ‌پشت‌ را از روی‌ زمین‌ بلند کرد. زمین‌ را نشانش‌ داد. کُره‌ای‌ کوچک‌ بود. و گفت: نگاه‌ کن، ابتدا و انتها ندارد. هیچ کس‌ نمی‌رسد. چون‌ رسیدنی‌ در کار نیست. فقط‌ رفتن‌ است.

حتی‌ اگر اندکی. و هر بار که‌ می‌روی، رسیده‌ای. و باور کن آنچه‌ بر دوش‌ توست، تنها لاکی‌ سنگی‌ نیست،‌ تو پاره‌ای‌ از هستی‌ را بر دوش‌ می‌کشی.

خدا سنگ‌پشت‌ را بر زمین‌ گذاشت. دیگر نه‌ بارش‌ چندان‌ سنگین‌ بود و نه‌ راه‌ها چندان‌ دور.
سنگ‌پشت‌ به‌ راه‌ افتاد و گفت: رفتن، حتی‌ اگر اندکی…

جنگ به پایان رسیده است… آری یا نه؟

روزهایی را به یاد می آوریم که همه جا را صدای تیراندازی و انفجار پر می کرد.همه از وضعیت سفید و قرمز می گفتند که باید آن هنگام چه کنند. روزهایی را به یاد می آوریم که کلاسهای درس و مدرسه و دانشگاه خالی شده بود به گونه ایی که می توانیم به صراحت بگوییم همه از دانش آموزان گرفته تا دانشجویان در کنار دیگر اقشار جامعه در گروه های بسیجی عضو و با هر تلاشی به سوی جبهه های جنگ روانه می شدند، به سوی خرمشهر، ایلام ،کردستان و دیگر نقاط جنگی سرزمین عزیزمان.

آیا تاکنون از خود پرسیده اید که چرا این گونه شد؟بله کشور ما بعد از جریانات انقلابی و پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(قدس سره الشریف) وقتی که مورد حمله و تهاجم نظامی از سویی دیگر قرار گرفت مردمانش برای جهاد حق علیه باطل بود که به میدان نبرد پای نهادند برای حفظ ارزشها، آرمانها و اصول محکم و استواری که جهاد را معنا می کرد چرا که رهبر بزرگ ما فرمان آن را بر اساس این اصول اسلامی صادر کرد.پس اینجا بود که جوانان ما، پیران ما و زنان ما پای به عرصه جهاد گذاشتند و همچون شیران بیشه ها عشق و وفای به عهد و پیمان جنگیدند و جانها دادند و خون ها ریختند.

سالهای جنگ و جهاد یکی پس از دیگری گذشت تا بلاخره پایان یافت آن هم بدون این که حتی یک وجب از خاک خود را از دست بدهد بدون این که حتی یکی از ارزشها و اصولمان کم و کاست شود و سربلند و باعزت مثل پیروزی انقلاب بزرگ و شکوهمند اسلامی بار دیگر پیروزمندانه در تاریخ برگ دیگری را ورق زد.
اما آیا به نظر شما جنگ واقعا و به راستی به پایان و انتهای خود رسیده است؟بیایید قدری تیزبینانه تر به موضوع بنگریم تا از نکاتی پرده برداریم که شاید قدرت ضربه زنی آن به ملت از توپ و تیر و خمپاره بسی بیشتر باشد.

همان طور که اطلاع دارید روز به روز دنیا در حال پیشرفت و ترقی است رسانه ها ،سایت ها، فیس بوک ها، شبکه های ماهواره ایی و به تعبیری دقیق تر بگویم انقلاب رایانه ای که در دنیا به وجود آمده توانسته است با استفاده های غلط و نادرست وسیله جنگ شود. آن هم با روشهای خاص خود مثل ترویج مدگرایی و تجمل گرایی ها، سست کردن بنیاد خانواده این نهاد مقدس و بسیار مهم که پایه واساس جامعه را تشکیل می دهد، حقیر جلوه دادن مقام و موقعیت زن ، سهل و آسان جلوه دادن چهره گناه که به نظر می رسد بدتر از همه این است که در نظر انسان گناه و گناه کردن آسان شود.

تهاجمات فکری و فرهنگی، وعده های دروغین برای جلب نخبگان به سمت خود که پدیده فرار مغز ها را ایجاد کرده است. گسترش فراتر از حد مواد مخدر صنعتی در میان مردم به خصوص قشر جوان .آیا فکر می کنید که جنگ پایان یافته است؟ وقتی که با تمام این وسایل در جهت سست کردن ایمان و اعتقادات و تغییر رفتار افراد بر می آیند وقتی تمام تلاش خود با روشهای مختلف بر علیه اراده ملت و فرمانده هان آنها اعمال می کنند پس چگونه می توان گفت که جنگ تمام شده است. اینجا هنوز همه جنگ و نبرد است آن هم نرم تر از هر خمیری…

اینها همه جنگ است پس باید مثل گذشته اما آگاهانه تر بیدارتر و هوشیارتر از همیشه حضور داشته باشیم و مقابله کنیم با تمام این نبردها و بشناسیم چهره های رنگارنگ سربازان تزویر و فریب را و بدانیم که مقام معظم رهبری (مدظله العالی)فرمودند که: دشمن همیشه در کمین است و بیدار پس نباید غافل شویم و حواسمان پرت شود که مبادا بتواند به ما و بر پیکره به هم پیوسته امت اسلامی صدمه بزند.

منبع:سایت صالحین

من بسیجی هستم!

فحش اگر بدهند آزادی بیان است
جواب اگر بدهی بی فرهنگی
سوال اگر بکنند ازاد اندیشند
سوال اگر بکنی تفتیش عقاید است
تهمت اگر بزنند در جستجوی حقیقت اند
جواب اگر بدهی دروغ گویی
مسخره ات بکنند انتقاد است
جواب بدهی بی جنبه ای
تهدیدت اگر بکنند دفاع کرده اند
تهدید اگر بکنی خشونت طلبی
راهپیمایی اگر بکنن حق انهاست و عقیده خودشان است
راه پیمایی اگر بکنی ساندیس خوری یا به زور آمدی…
بسیجی اگر باشی میشوی افراطی
جنبش سبزی باشند میشوند ازادی طلب…
من بسیجی هستم
از جنس خودم،نه نقش بازی میکنم
نه میگذارم نقش مرا بازی کنند…

من آزاده ام

دگرگونی فرمانده ارشد عراقی با دیدن عکس شهید تازه‌تفحص‌شده

فرمانده کمیته جست‌وجوی مفقودین ستادکل نیروهای مسلح می‌گوید: بیش از ۱۵ نفر از فرماندهان ارشد عراقی نشسته بودند. من عکس یکی از شهدایی را که در تفحص پیدا کرده بودیم همراهم برده بودم. شهید سیدصمدحسینی که به‌طرز عجیبی صورتش سالم مانده بود.

سردار سیدمحمد باقرزاده فرمانده کمیته جست‌وجوی مفقودین ستاد کل نیروهای مسلح از خاطرات خود در تفحص شهدای هشت سال دفاع مقدس و اثبات حقانیت این شهدا به برخی فرماندهان عراقی می‌گوید و خاطره‌ عکس شهید سیدصمد حسینی را چنین روایت می‌کند:

من در مدت تفحص با چند نفر از طرف عراقی سر و کار داشته‌ام. ژنرال عبدالستار، محمد حسین عبدالوهاب، حسنعلی، میسر صالح النوح، حسین ثابت محمود و بعد هم حسن الدوری. یک بار دیداری با سرلشگر محمد حسین عبدالوهاب در عراق داشتیم. همان اوایل کار تفحص بود. در منذریه عراق داخل پاسگاه نشسته بودیم. بعد از اینکه مذاکرات انجام شد، نشسته بودیم که گپی بزنیم. یک گپ دوستانه بود. من معمولاً از این‌گونه فرصت‌ها برای بیان مفاهیم انقلاب و حقانیت کشورمان استفاده می‌کردم.

در جمعی که نشسته بودیم شاید بیشتر از 15 نفر از فرماندهان ارشد عراقی نشسته بودند. من عکس یکی از شهدایی را که در تفحص پیدا کرده بودیم، همراهم برده بودم. شهید سیدصمد حسینی که در عملیات تفحص پیدا شده بود به‌طرز عجیبی صورتش سالم مانده بود، به‌صورتی که چشم درون حدقه قرار داشت. ریش‌هایش سالم مانده بود و کنده نمی‌شد. زبانش در کام بود. ولی به‌طور عجیبی از گردن به پایین اسکلت شده بود.

من آنجا گفتم: در جریان تفحص اخیر ما یک صورت حقی را پیدا کردیم. تعمد داشتم که بگویم “صورت حق” و چند بار هم این عبارت را تکرار کردم. گفتم: “یک صورت حقی را خدای متعال در تفحص به ما نشان داد و بعد از 13 سال آن را در منطقه طلائیه پیدا کردیم. خدای متعال قادر بود که همه این بدن را اسکلت کند اما این صورت حق را نگه داشت. خدای متعال می‌خواست این را به ما نشان بدهد که من قادرم که اگر بخواهم همه بدن را اسکلت بکنم و اگر بخواهم بخشی از آن را سالم نگه داشته مابقی را اسکلت کنم". بعد عکس شهید سیدصمد حسینی را همان‌جا به آن‌ها نشان دادم.

سرلشگر محمد حسین عبدالوهاب عکس را گرفت و لحظاتی به آن خیره شد. همین طور که خیره خیره نگاه می‌کرد، گفت: “الشهدا لایغسل” یعنی شهدا غسل ندارند. گفتم: “نعم؛ افضل الشهدا الذین یقاتلون فی صف الاول و هم لایغسل و لایکفن” یعنی بافضیلت‌ترین شهدا آن‌هایی هستند که در خط مقدم جنگیدند و این‌ها نه غسل نیاز دارند و نه کفن. این عکس در دست فرماندهان ارشد عراقی چرخید و چرخید و همه آن‌ها یکی یکی و خیره خیره نگاه کردند و بعد عکس را برگرداندند.

سرلشگر محمد حسین عبدالوهاب به‌عنوان یکی از این فرماندهان ارشد در واقع اعتراف کرد که این یک شهید است. البته دیگر نگفت که چه‌کسی شهیدشان کرده. و ما هم چون آن‌‌ها مأخوذ به حیا نشوند چیز بیشتری نگفتیم. در جلسه بعدی مذاکرات دیدم که محمد حسین عبدالوهاب نیامده، سوال کردم: فلانی کو؟ چرا نیامد؟ رفقایش گفتند: موجود موجود. دفعه دوم و سوم و جلسات بعد هم نیامد هربار سؤال کردیم. دوستانش همین طور جواب دادند. دیگر معلوم نشد که چه بلایی سر او آوردند. ولی به‌هرحال او به‌عنوان فرمانده ارشد عراقی این موضوع را اعتراف کرد. شهید سیدصمد حسینی هم رزمنده لشگر 27 محمد رسول الله(ص) بود و مقید به غسل جمعه بوده است.

این‌گونه تحول افراد در مقابل حقایق شهدا و حقانیت شهیدانمان را متعدد دیده‌ایم. حتی آن‌هایی که در مقابل ما صف‌آرایی مستقیم کرده‌اند چنین اعتراف‌هایی داشته‌اند. آن‌هایی که در پشت صحنه بودند هم همین‌طور. اگرچه دشمن می‌کوشد تا حقیقت را کتمان کند. هجمه تبلیغاتی دشمن زیاد است و در مقابل توان رسانه‌ای ما، محدود است و بسیاری از حقایق ممکن است به گوش دیگران خوب نرسد یا اگر رسید ممکن است توسط دشمنان طوری پوشش داده شود که محو شود. ولی این واقعیت‌ها وجود دارد.